We zijn weer terug van een gezellig weekendje in Zeeland. Met onze vrienden Kiek en Mich en de kleine hadden we een huis gehuurd met sauna en zwembad. We zouden een jaar geleden al gaan maar toen ging het niet door omdat hun dochter net thuis gekomen was. Maar nu met de kleine meid, die voor het eerst ging zwemmen was het natuurlijk extra leuk. Ondanks het slechte weer hebben we wel uitstapjes gemaakt naar Veere, Middelburg en Vlissingen zelf, maar we gingen natuurlijk elke dag relaxen in de sauna en het zwembad!

We waren er echt aan toe om er even tussenuit te gaan. Wat duurt de winter toch lang! Iedereen heeft er wel last van, maar het wachten op ons kind begint ons op te breken. Steeds maar weer uit te leggen aan anderen wat we zelf amper snappen. We hebben het gevoel dat ons leven stil staat en we weten niet hoe het verder gaat. We zijn er klaar voor, laat ze maar gaan matchen in Thailand.

Intussen heeft het stel wat gematcht is zich gemeld, het is inderdaad een lid van onze besloten Hyves. Toevallig iemand (en de enige) die nooit berichten heeft geplaatst of zich heeft voorgesteld, dus wat dat betreft weten we nog niet veel wb leeftijd en achtergrond, alleen dat ze al een dochter hebben. Wel dat zij slechts een maand of vier voor ons met de adoptie zijn begonnen en de leeftijd voor een kind tot 6 jaar hebben opgegeven. De Special Needs houden ze voor zichzelf, wat ik kan begrijpen. Ze hebben niet het geslacht of de leeftijd te horen gekregen, wat ik een teleurstelling vind. Ik had altijd begrepen dat je dat bij matching te horen kreeg, zodat je je kon voorbereiden en het kamertje inrichten. Naar hun eigen zeggen kan het 3 tot 9 maanden duren voor ze het voorstel krijgen en dan binnen vier weken afreizen. Terwijl op de site van Wereldkinderen staat dat het gemiddeld 3 maanden duurt van matching tot voorstel.
Met deze info kunnen we dus nog niet inschatten hoe snel het gaat gebeuren. Het kan morgen zijn, maar het kan ook nog een jaar duren voordat er een  matching komt voor ons. Want is het de leeftijd van het kind, de wachttijd, hun eigen leeftijd, hun beroep/achtergrond, de SN waar ze voor open stonden. Daar hangt het allemaal vanaf.

Eindelijk begint het te lopen in Thailand. Vandaag op Patricks 40e verjaardag (waar hij heel erg tegenop ziet) hoorden we dat de eerste Special Needs matching is gebeurd. We weten verder niets, wie en hoe of wat. Hopelijk is het een stel die meedoet op "onze" Hyves zodat we nog wat te horen krijgen. Heel spannend allemaal. Komt het nu echt dichterbij? Nu moeten we toch ECHT aan de kinderkamer gaan beginnen!

Het is gelukt;Het Miesenbeun weblog blijft in ieder geval nog een jaar draaien. Het betalen was in eerste instantie niet gelukt, omdat we een nieuwe credit card hebben, met een ander nummer. Maar nu betaal ik gewoon via de bankrekening wat ik veel prettiger vind. Het is trouwens wel raar dat ze automatisch elk jaar geld innen, zonder te vragen dus.

Ik hoop wel dat jullie blijven meelezen, want die indruk heb ik niet, er komen nauwelijks reacties. Er is ook weinig nieuws, dat is waar.

Omdat ik het wel heel leuk vind om te bloggen en graag wil schrijven ben ik een nieuw blog begonnen over mijn grote hobby. Neem eens een kijkje; Passion For Nails .

Gisteravond om 10 uur lezen we ineens op de site van Wereldkinderen dat er ook 9 kinderen uit Haiti komen waarvoor nog adoptieouders worden gezocht. Pfff zou het dan toch nog….Vanochtend toch maar een mailtje eraan gewaagd naar onze contactpersoon die snel antwoordt. Het gaat om kinderen van de andere vergunninghouder. We hadden het kunnen weten; In "Maison Esperance" waar Wereldkinderen mee samen werkt werden geen nieuwe kinderen meer opgenomen omdat het gaat sluiten. Hadden ze dat nou maar gelijk duidelijk op de site gezet want ik kan je wel vertellen dat ik me helemaal rot ben geschrokken. Ik hoop wel dat die kinderen snel naar een gezin kunnen want de plotselinge overgang en wat er is gebeurd in Haiti is traumatisch genoeg.
Het zijn voor ons hele rare dagen, verdriet om de mensen in Haiti en ook de mensen die ermee zijn verbonden in Nederland. Maar ook weer zo geconfronteerd met onze eigen kinderwens, waar we zo min mogelijk aan denken.
Gelukkig zag ik gisteren met eigen ogen op tv dat Tanja en Darvenson op Nederlandse grond zijn!

Goed nieuws; Morgen komen Tanja en Darvenson thuis en ook Lynn, de dochter van Sheila komt al volgende week!!! Zelfs 56 kinderen die al door de rechtbankprocedure zijn komen volgende week van Haiti naar huis in Nederland! En hopelijk krijgt minister Hirsch Ballin het OOK nog voor elkaar om alle kinderen die nog in de tehuizen zitten versneld naar NL te krijgen! Wereldkinderen beweegt hemel en aarde om dit voor elkaar te krijgen. Geweldig he! Ik ben zo blij en ook nog steeds vind ik het heel bizar; wij hadden hier middenin kunnen zitten.

Ik geef bijna nooit aan goede doelen en helemaal niet aan rampen.  Maar Haiti  ligt  nog zo na aan mijn hart, ik wilde nu echt wat storten.
Wil je dat ook doen, doe dit dan bij Projecthulp Haiti

Deze stichting werkt samen met een Nederlands echtpaar dat al bijna 30 jaar in Haitiwoont, Kees en Evelien de Gier. Evelien is de afgelopen dagen in menigradio en tv programma aan het woord geweest. Deze mensen wonen in Portau Prince en kunnen ter plekke beoordelen wie van de getroffenen hethardst hulp nodig heeft. Alle bijdragen zijn welkom! Iedere cent zalvolledig aan hulp besteed worden, een strijkstok bestaat hier niet.

Help de mensen in Haiti!! Lever een bijdrage oprekeningnummer 42.91.01.082 ten name van Projecthulp Haiti Veendamo.v.v. aardbeving. Projecthulp Haiti heeft een ANBI keurmerk, watbetekent dat giften aftrekbaar zijn van de loon-/inkomstenbelasting.

Toen ik vanochtend het nieuws zag ben ik zo vreselijk geschrokken door de aardbeving in Haiti. Er ging van alles door me heen, ik moest er echt van huilen.
Het eerste wat ik dacht: Lynn en Darvenson!!! Twee kinderen die geadopteerd worden door twee vrouwen die ik ken. En toen schrok ik nog erger: Tanja is daar NU om Darvenson op te halen OMG… Ik moest werken en had een hele drukke dag. ‘s Avonds meteen Marianne gemaild en die had wel meer info. Tanja, haar reisgenoot en Darvenson zijn ongedeerd. Ook alle kinderen, dus ook Lynn,  in het tehuis zijn ongedeerd. Helaas zijn er momenteel nog een aantal echparen in Haiti om hun kinderen op te halen en twee ervan zijn vermist en er is weinig hoop. Van een ander echtpaar is hun zoon zwaar gewond.
Wat een afschuwelijk nieuws.
Ik ben ook blij voor Sheila, die nog niet mocht afreizen en dit dus niet hoeft mee te maken.
Heel eng vind ik het ook dat wij tegelijk met Tanja en Sheila onze intake bij Wereldkinderen hadden en als alles was doorgegaan zouden wij tegelijkertijd een voorstel hebben gekregen en tegelijkertijd zijn afgereisd. Als alles dus was doorgegaan hadden wij nu ook op Haiti gezeten. Is dit toeval, is dit het lot, is dit waarom alles zo loopt zoals het loopt?

Mijn hart ligt nog steeds heel dicht bij Haiti en dat dit deze arme, arme mensen moet gebeuren is echt een RAMP.

ooo wat is het lang geleden dat ik heb geschreven! Niet dat er niets is gebeurd, we hebben juist van alles gedaan. Maar de motivatie om te schrijven wordt steeds minder sinds er een wachtwoord op het weblog zit. Ik krijg veel minder reacties en ik weet ook dat het lastig is om in te loggen, daar kan ik niets aan doen. Ik heb ook niet meer zoveel behoefte om alles van me af te schrijven. Ook richt ik me nu veel meer op andere dingen en de adoptie is op de achtergrond geraakt. Natuurlijk speelt de kinderwens een hele grote rol, maar daar is zeker niet alles op gericht. We hebben nu wel zin om een kinderkamer in te gaan richten. Dan wordt alles toch wat meer grijpbaar. Om te stoppen met het weblog is ook zonde, misschien kan ik binnenkort wel leuke dingen melden. En ik weet dat er een aantal trouwe lezers zijn die ik zeker niet wil teleurstellen.

De afgelopen 2 weken was de winkel dicht en waren we allebei vrij. We hebben deze dagen heerlijk aandacht  voor elkaar gehad en ook veel tijd met familie en onze lieve vrienden doorgebracht.
In onze directe en indirecte omgeving zijn veel nare dingen gebeurd de afgelopen maand. Daardoor zijn we ons des te meer bewust dat we dankbaar zijn voor alles wat we wel hebben. Ook al is het verdriet en gemis voor een kindje heel zwaar, het is draagbaar omdat we zoveel steun hebben uit onze omgeving. We voelen ons sterk en gaan het nieuwe jaar vol vertrouwen in.

Ook als volwassene kun je in december een mooi rapport krijgen. We zijn maandag bij de Raad voor Kinderbescherming in Rotterdam geweest voor de verlenging van de beginseltoestemming. Omdat we er een paar maanden geleden nog waren hadden we weinig te bespreken. Toen is er ook al een aanvulling op het gezinsrapport gemaakt omdat we de leeftijd van het kind tot 48 maanden ipv 24 wilden veranderen en de Special Need (SN) aanvraag toevoegen.
Het was dus een kort gesprek, want er is bij ons niets veranderd; de toestemming kan verlengd worden door het ministerie.
Er was alleen een ding wb de SN die ik graag anders wilde. In het vorige rapport stond dat een kind wat iets aan de ledematen mankeert beter niet bij ons geplaatst zou worden ivm onze boot. Het stond er heel expliciet in en ik ben het er niet mee eens en wil ook openstaan voor een kind met motorische beperkingen. Dat kon gelukkig (anders hadden we WEER moeten komen voor aanvullend onderzoek…..) en ze heeft het allemaal prachtig verwoord in het rapport wat we gisteren al konden lezen. Dus dat is ook weer achter de rug.

Ik heb zoiets liefs gekregen over de post! Een vriendin heeft het speciaal voor mij bij elkaar gezocht omdat ze het ons zo gunt dat we snel een kindje krijgen nu. Het is een schattig chinees tasje met daarin allemaal gelukssymbolen; worry dolls uit Guatamala, een chinees gelukskatje, twee gelukspoppetjes in de vorm van een jongens- en een meisjesbaby (nog nooit gezien!)en een dolfijntje (gelukssymbool uit Griekenland).